pozytywne zawstydzenie

Są dni, których nie zapomni się na długo. Są sytuacje, w których nie wie się, co powiedzieć lub jak zareagować. Są ludzie, których postawa zadziwia, zawstydza (w pozytywnym sensie).

Dzisiejszy dzień zapamiętam na długo. Sytuacja, w jakiej zostałem postawiony sprawiła, że nie wiedziałem, jak zareagować. Moi przyjaciele i znajomi mnie dziś zawstydzili.

Zorganizowali małe przyjęcie-niespodziankę w jednym z moich ulubionych miejsc Warszawy - kamienicy Emila Wedla. Nie byłem zupełnie przygotowany na to, co nastąpi. Nie wiedziałem, co powiedzieć. Nie jestem osobą, która potrzebuje takich imprez, która świętuje urodziny hucznie. Czasem wystarczy mi pamięć, szczere życzenia. A oni... po prostu mnie onieśmielili.

Wiecie, zdaję sobie sprawę, że na wiele rzeczy narzekam. Że ciągle czegoś mi brakuje, nie mogę osiągnąć pełni satysfakcji i radości. Wiem, że moja postawa potrafi być bardzo demotywująca. Wiem, że czasem nie cenię tych osób, które są wokół mnie, rozmawiają ze mną, służą radą i pomocą. Wiem, że zdarza mi się ich ignorować, być obojętnym lub po prostu o nich zapominać. Jest mi teraz niesamowicie wstyd, kiedy przypomnę sobie, co dla mnie zorganizowali.

A z drugiej strony - jestem im bardzo wdzięczny, że o mnie pamiętali. Że jestem dla nich kimś wartościowym (bo inaczej chyba by czegoś takiego nie przygotowali). Że są. Że byli. I mam nadzieję, że będą. Dziękuję wam - Bro, Doti, Karo, Wiktorio, Zbyszku, Darku, Marcinie. To było coś niesamowitego. Jestem dosłownie wzruszony.

Wiele mi dziś pokazaliście :)

A finał... zostanie tajemnicą. Bo był tak "out of my mind'owy", że nie jestem w stanie póki co o tym mówić.